De autostoel

Na het succes van de maxicosi moest ook onze zwarte autostoel eraan geloven. Ik heb zo'n plezier gehad van die maxi-cosi dat ik dat zeker wilde overdoen met de autostoel.
Ik ging op zoek naar een leuk stofje ... en kwam op het stoffenspektakel hetzelfde stofje tegen dat ik eerder in de Chien Vert kocht.

De stoel heeft een tijdje in de wacht gestaan. Ik wilde er pas aan beginnen als ik er ook ineens aan kon doorwerken. Het mocht geen projectje worden dat ik 25 keer opzij zou leggen want ik vreesde dat ik de hoes dan nooit meer in mekaar zou krijgen. Fien zit dus nu al een tijdje in een reserveautostoel uit de kelder van oma. Ik besefte dat ik het ook niet op de lange baan kon blijven schuiven en dat ik er tijd voor moest maken en zo geschiedde ...


Om zo'n hoes te herbekleden demonteer ik dus de originele hoes. Bij het uit mekaar tornen is het belangrijk om voldoende aantekeningen en evt foto's te maken om het geheel terug in mekaar te krijgen later.
Op de originele onderdelen stik ik mijn nieuwe stof vast en dan begin ik te puzzelen ...

De grote autostoel was een pak eenvoudiger in mekaar te krijgen dan de maxi-cosihoes die uit veel meer kleinere onderdelen bestond.

Als garen gebruik ik extrasterk garen van Gütermann, om te naaien een jeansnaald. Af en toe sputterde mijn Bernina wel even, veel dikker hadden de lagen niet mogen worden.

Ik ben erg tevreden over het resultaat en Fien ook :



Met zo'n mooie autostoel willen zelfs de grote zussen even terug klein worden ...
Bij Mirte ging dat gepaard met een gekke-bekken show :

Zelfs Lena liet zich verleiden om er nog eens in te gaan zitten, maar zij wilde niet op de foto.

Feestkleed

Twee weken geleden trok ik met Lena naar een nabijgelegen park om al wat foto's te trekken voor het bedankkaartje.

In het begin ging het nog wat aarzelend, met harkerige fotoposes en een grote fotosmile. Maar eens ik Lena wat kon afleiden ging ze helemaal op in de fotosessie. Het was een heel fijn moeder-dochtermoment!

Feest !

Gisteren was het dan zover: Lena vierde samen met 14 andere vriendjes haar lentefeest!
Het was een stralende dag!

In de voormiddag vierden we het lentefeest van onze kinderen met een viering. Het was een unieke belevenis vol leuke anekdotes over de kinderen, mooie tekstjes, een gelukspot en op het einde zelfs dansende ouders !
Chapeau voor de juf die dat allemaal zo mooi in mekaar gestoken had!

Na de viering hadden we met de ouders nog een kleine receptie georganiseerd om na te praten over de viering. En door die receptie mee voor te bereiden hebben we weer wat ouders beter leren kennen. De hele viering, de voorbereidingen, ... zowel de kinderen als de ouders hebben ze samen voorbereid. Het gaf een fijn gevoel van samenhorigheid.

In de namiddag vierden we verder met de familie. Het was een zalig tuinfeest, met dank aan de stralende zon.
We zijn er nog steeds van aan het nagenieten!

Ik bak geen taart

De tijd vliegt snel: donderdag wordt Fien al 1 jaar! Gisteren vierden we haar verjaardag al een eerste keertje met de familie. Bedankt aan de weergoden voor de perfecte timing van dat mooie weer! Bij deze meteen ook een smeekbede om dat nog eens over te doen voor het lentefeest op 5 mei ! Als het niet teveel gevraagd is ...

Een verjaardagsfeestje dus ... met lekkere taart van de bakker.
Ik bak geen taart. Want eigenlijk ben ik zo geen keukenprinses. Het plezier van eten klaarmaken, voorbereiden, receptjes uitzoeken, ... dat zegt mij niet zo veel. Ik doe wel mijn best om iets lekkers en gezonds op tafel te zetten (want ik eet wel graag :-) ) maar laten we zeggen dat het allemaal nogal basic is en dat het niet teveel inspanning mag vragen. :-)
Mij vind je de avond voor een feestje dus niet in de keuken.

Maar dan is er die andere passie ... Een taart koop ik zonder scrupules bij de bakker, maar kinderkleding ... Het liefst van al zou ik alles voor de kinderen zelf maken. In de winkel kan ik soms moeilijk staan doen- ik mag dat zeggen over mezelf- omdat ik het eigenlijk liever zelf zou maken dan kopen.
Pas op, eigenlijk heb ik de laatste maand wel wat bij mekaar genaaid maar ik heb altijd het gevoel dat het nog niet genoeg is. Er zit meer in mijn hoofd, dan eruit komt.

Het grote voordeel van zelf naaien is ook dat het last minute kan! :-)
De avond voor Fien haar feestje stond ik dus voor mijn stoffenkast ipv in de keuken en begon ik nog vol goede moed aan een outfit voor Fien. Had ik daar tijd voor? Neen, je moest eens weten hoe mijn huis er toen beneden nog bijlag! Was ik zeker dat het klaar zou geraken? Neen, het zou niet de eerste keer zijn dat ik na een tijdje moet toegeven dat ik er toch te laat aan begonnen was.

Maar ik kan er niet aan doen, het is sterker dan mezelf: sommige moeders bakken taart, maar ik naai graag kleedjes!

De schat van Biotex

Vorig weekend mocht ik op schattenjacht in het huis van mijn bomma. Nu ze in een home verblijft moet haar woning leeggemaakt worden en ik kreeg de vraag of er spulletjes waren die me interesseerden.

Ik nam de uitnodiging graag aan, want ik wilde wel eens in bomma haar naaispulletjes van vroeger kijken. Ik meende me ook nog te herinneren van vroegere logeerpartijtjes als kind dat er boven ergens zo'n oude naaikoffer stond. En jawel, kijk eens wat een juweeltje ik daar vond :

In de koffer vond ik een levenslange voorraad aan epauletten ... waar is de tijd? (en hopelijk komt die niet terug!)

En toen vond ik nog een schat : een naaikussentje van Biotex !

Mijn moeder heeft er ook zo eentje in haar naaidoos zitten. Als kind al stak het mijn ogen uit! Als "groot" kind herinner ik haar er op tijd en stond aan dat ze dat naaikussentje nooit mag weggooien, dat ik het wel graag wil hebben dan. "Jaja dat weet ik", zegt ze dan meestal met een glimlach. :-)
Mijn verbazing wat dan ook groot en mijn vreugde nog véééél groter toen bleek dat mijn bomma ook zo'n naaikussentje had!
En dat ga ik nu koesteren!
Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voor mijn dochters me hier de oren van mijn hoofd gaan zeuren voor dat leuke kussentje ... Maar dan kan ik ze nog altijd doorsturen naar hun oma!

Lentefeest

Een tipje van de sluier van het kleedje voor Lena haar lentefeest (hopelijk wordt het tegen dan ook echt lente) :




Lena koos dit stofje zelf uit mijn stoffenbuit van de stoffenverkoop bij Strass. Je betaalt er niet veel geld voor stofjes van een hele mooie kwaliteit. Maar ... je voelt hem komen ... enig geduld is wel aan de orde. Ik stond voor dit stofje zomaar even vier uur geduldig aan te schuiven! Je begrijpt wel dat mijn dankbaarheid groot was toen Lena één van deze stofjes uitkoos!

Poppemie

Een popje, volgens het recept van Tante Hilde